Over Hommage Uitvaarten

”1996, een jongen van 8 wordt op de fiets geschept door een auto, hij overleeft de aanrijding niet. De situatie op straat is traumatisch, vele kinderen zien het gebeuren. De ambulance besluit het lichaam van de jongen naar de spoedeisende hulp van het MMC te brengen. Daar sta ik klaar om hem op te vangen. Hij is zwaargewond, heeft vele beschadigingen die ik snel moet reconstrueren voordat zijn ouders komen, ze zijn al onderweg naar het ziekenhuis. 

 

Zijn ouders komen, volledig in shock. Mijn taak is om hen op te vangen en hen naar hun overleden zoon te brengen. Het is bijna onmenselijk wat deze mensen te verstouwen krijgen. Ik probeer hun reddingsboei te zijn, die hen boven water houdt in deze tsunami van ellende. 

 

Jarenlang sta ik in vele, vele andere situaties bij een overlijden op de spoedeisende hulp, en later in de terminale thuiszorg, mensen bij. Het wordt mijn aandachtsgebied, ik ga naar lezingen over verlieskunde en rouw. 

 

2001, de moeder van de jongen heeft een boek geschreven over de afgelopen 5 jaar zonder hem. Ze komt het boek presenteren op de spoedeisende hulp en komt haar ervaringen met ons team delen. Ze valt me huilend om de hals (en ik huil nog harder) en bedankt me voor het feit dat ik er voor haar zoon ben geweest, dat hij niet alleen was “in die kamer”, ik over hem gewaakt en voor hem gezorgd heb. 

Mij wordt meer een meer de impact duidelijk van een goede begeleiding op een dergelijk intens moment. De wens groeit om hier mijn werk van te maken. Later. Als ik groot ben. 

 

2017, ik ben groot inmiddels. De rugzak gevuld met vele ervaringen in diverse relevante werkomgevingen, opleidingen, persoonlijke verliezen, levensjaren. Ik start mijn eigen uitvaartonderneming. Maar hoe ga ik die noemen? Vele namen passeren de revue. In een brainstormsessie valt de term “Hommage”. Ja dat is het! Dat betekent eerbetoon, en zo hoort een afscheid mijns inziens te zijn! Een eerbetoon aan de overledene. Over hem of haar, voor zijn of haar nabestaanden. 

 

Mijn hele jeugd heb ik in Wenen (Oostenrijk) gewoond, ik ben opgegroeid met klassiek ballet. Odette, de stervende zwaan uit het Zwanenmeer siert mijn huisstijl. Zij past bij mij en dit werk past mij als een schoen. De cirkel is rond.” 

 

– Stefani de Bie