Over de doden niets dan goeds; Michael Jackson

[av_layerslider id=’1′ av_uid=’av-jv3lj’]

[av_layerslider id=’2′ av_uid=’av-hcde7′]

[av_one_full first min_height=” vertical_alignment=” space=” custom_margin=” margin=’0px’ padding=’0px’ extra_classes=” border=” border_color=” radius=’0px’ background_color=” src=” background_position=’top left’ background_repeat=’no-repeat’ animation=” av_uid=’av-7zcof’]

[av_heading heading=’Over de doden niets dan goeds; Michael Jackson’ tag=’h1′ link_apply=” link=’manually,http://’ link_target=” style=’blockquote modern-quote modern-centered’ size=” subheading_active=’subheading_below’ subheading_size=’15’ margin=” padding=’10’ color=” custom_font=” custom_class=” admin_preview_bg=” av-desktop-hide=” av-medium-hide=” av-small-hide=” av-mini-hide=” av-medium-font-size-title=” av-small-font-size-title=” av-mini-font-size-title=” av-medium-font-size=” av-small-font-size=” av-mini-font-size=”][/av_heading]

[av_textblock size=” font_color=” color=” av-medium-font-size=” av-small-font-size=” av-mini-font-size=” av_uid=’av-jt3bvohs’ custom_class=” admin_preview_bg=”]
Michael Jackson; Over de doden niets dan goeds

Zijn uitvaart werd wereldwijd door honderden miljoenen mensen bekeken en ook ondergetekende kon niet stoppen met huilen. Een wereld zonder Michael Jackson, onbegrijpelijk, het voelde alsof mijn jeugd een beetje dood ging.

“This is it” en “The life of an icon” beiden een heel mooi eerbetoon aan – voor mij persoonlijk – de grootste ster van de wereld, Michael Jackson. Fraaie hommages aan hem, die er sinds 25 juni 2009 niet meer was.

Als diehard fan heb ik me van kinds af aan verdiept in zijn leven en ik beweer te weten dat hij het niet makkelijk heeft gehad, zijn leven heeft zich enerzijds in de schijnwerpers en anderzijds in sociale isolatie afgespeeld. Het ontbreken van de kans normaal op te groeien zorgde voor een hoop gemis en waarschijnlijk hechtingsproblemen. Nog maar te zwijgen over de invloed van zijn tirannieke vader en de non-stop aanwezige druk om te moeten presteren.

Maar ondanks zijn persoonlijkheidsstoornis(sen) maakte hij de meest waanzinnige muziek, voor mij persoonlijk ongeëvenaard goed en onvergelijkbaar met anderen. Wat heb ik genoten van al zijn liedjes, zijn clips, zijn moonwalk, zijn witte handschoen, zijn foute sokken in zijn instappers, zijn glitterpakjes en zijn steeds smaller wordende neus. En wat werd ik boos als de pers weer over hem heen viel omdat hij zijn huid zou bleken omdat hij zogenaamd niet meer negroïde wilde zijn. Wat vond ik het zielig dat hij soms compleet vermomd, met helm op, op een oude scooter door de stad reed omdat hij ook weleens zonder een heel peloton aan bewakers om zich heen wilde bewegen. Je zult maar zo’n leven moeten leiden (lijden).

De verhalen van vermeend kindermisbruik die al tijdens zijn leven opdoken vond ik altijd verdacht, maar de jury sprak hem vrij, wie ben ik dan om daar een mening over te hebben.

Na zijn dood ben ik naar vele tributes geweest, samen met mijn dochter struinde ik vele optredens af, we zijn zelfs in London en in Las Vegas naar een tributeconcerten geweest. Een hologramversie van MJ zorgde voor een onvergetelijke avond en een groot tranendal, het leek net alsof hij zelf het podium op kwam gedanst. Onbeschrijflijk indrukwekkend.

Vandaag heb ik, serieus, twee keer de documentaire “Leaving Neverland” bekeken. En mijn onderbuik zegt dat het best weleens zou kunnen kloppen wat Wade Robson en James Safechuck vertellen. En ik kan me ook nog eens heel goed voorstellen hoe niet alleen zij maar ook hun ouders (met name moeders) gehersenspoeld en overweldigd werden door The King of Pop en de hele situatie eromheen. Het is toch bijna buitenaards, om dit soort ervaringen mee te (mogen) maken: uitverkoren worden als klein jochie (of moeder van) om mee te gaan op tour en een kamer te mogen uitzoeken op Neverland. Wie maakt dat nou mee?

Tegelijkertijd is de voorstelling van het machtsmisbruik misselijkmakend, even gesteld dat dit echt zo gegaan is. Pedofilie, in dit geval pedoseksualiteit, ontstaat in de jeugd en degene die het heeft lijdt eronder, niemand wil bewust graag op een ander levend wezen vallen waarvoor hij strafrechtelijk vervolgd kan worden mocht hij overgaan tot werkelijke actie. Het valt volgens de Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders onder psychische ziektebeelden, dus Michael Jackson was een zieke man. En mijns inziens mag voor dat feit ook compassie bestaan.

Als MJ verschrikkelijke dingen heeft gedaan met die jongens tijdens zijn leven had hij zich moeten verantwoorden tijdens zijn bestaan. Nu is hij er niet meer, er is geen kans op hoor en wederhoor. De hetze die nu ontstaat kent vele verliezers waaronder Blanket en Paris, de inmiddels met de dood bedreigde Wade en James en hun gezinnen. Niet voor te stellen hoe zij zich allen moeten voelen na het uitzenden van de documentaire.

Je hoort met je poten van kinderen af te blijven, helemaal waar. Laat de documentaire een grote les zijn voor iedereen die hem bekijkt, om onze kinderen nog beter te beschermen en signalen te leren zien.

Over de doden niets dan goeds, deze vlieger gaat niet op in dit geval. Maar Michael Jackson heeft eeuwige rust, en die hoort eenieder gegund te zijn vind ik. Zijn muziek blijf ik beluisteren, ik doe niet mee aan de boycot. Omdat hij niet alleen geweldig mooie muziek maakte, maar ook een sterke, vaak charitatieve boodschap had. Op mijn eigen uitvaart draait later “The Earth Song”. Met zijn beroemdheid en rijkdom vond hij het niet meer dan normaal om zijn steentje bij te dragen aan het verbeteren van de wereld. Dit staat wellicht haaks op hetgeen hij mogelijk heeft gedaan met die minderjarige jongens maar zoals de journalist uit het NRC het zo krachtig verwoorde: je kunt tegelijkertijd pedofiel en popgenie zijn.

Rust zacht verder, Michael.
[/av_textblock]

[/av_one_full]

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *