Ik zie het maar als compliment



Al meer dan twee jaar (eigenlijk drie, als ik mijn opstartervaring met een zieltogende, franchiseonderneming meetel) doe ik mijn stinkende best om in een overvolle markt naam te maken als uitvaartondernemer. Dat valt niet mee, want zoals gezegd: de markt puilt uit, er zijn inmiddels 2400 uitvaartondernemingen in Nederland.
 
Het enige dat ik doe is mijn werk met gedrevenheid en passie uitvoeren. Eigenlijk is geen vraag of wens mij te gek, “u vraagt, wij draaien”, ik probeer elke wens te vervullen, heel goed naar de mensen te luisteren, mijn dienstverlening op hen af te stemmen.
 
“Behandel anderen zoals zij behandeld willen worden”, dat is eigenlijk mijn motto. Elke familie heeft een ander verhaal, andere emoties, andere verbindingen met elkaar, andere gewoonten, andere gebruiken. Ik ben de kameleon die zich aanpast en meebeweegt met de mensen. Ik ben wars van protocollen en standaarddingen, en dat onderscheidt mij van anderen denk ik. Er is gewoon een verschil tussen “confectie en een maatpak”. Ik lever dat maatpak, en dat ziet er elke keer anders uit.
 
En inmiddels mag ik met volle trots zeggen dat ik succesvol ben. Al mijn inspanningen lonen, mensen weten me te vinden, via via horen ze over mijn dienstverlening en word ik met grote regelmaat benaderd met de vraag of ik hen wil helpen bij het organiseren van een mooi afscheid. Daar ben ik trots op en ook heel blij mee. Mijn onderneming voelt als mijn (tweede) kindje, een hobby, een passie, een zingeving.
 
Dat de flyers, die personeel van een zorginstelling voor mij heeft opgehangen in liften en op prikborden, weg worden gehaald vind ik jammer. Dat mijn peperdure (want heel erg mooie) folders vermoedelijk door concurrenten uit de rekken worden gehaald, daar baal ik van, want er is veel liefde gestoken in de totstandkoming ervan. Dat menig concurrent “Hommage Uitvaarten” als Google zoekterm gebruikt, vind ik een beetje sneu maar dat maakt me verder weinig uit.
Maar wat ik vandaag te zien kreeg spande wel de kroon: Iemand gebruikt mijn bedrijfsnaam, Hommage Uitvaarten, om zichzelf te presenteren op Google. Op verschillende manieren, ik heb zeker 4 advertenties voorbij zien komen. Ik werd door mensen getipt daarover.
 
Dit gaat ver, dit gaat té ver. Ik heb de concurrent in kwestie vriendelijk verzocht om de advertenties te verwijderen.
 
Toen mijn boosheid eenmaal geweken was bedacht ik: ach, ik zie het maar als compliment. En dat is de manier waarop ik er vanaf nu tegenaan ga kijken. Ik tel inmiddels mee, en dat is het resultaat van al mijn liefdevolle inspanningen. Dank voor het vertrouwen! Ik blijf mijn best doen, omdat dat is wat ik wil.
 
Het woord “ik” komt in deze blog erg vaak voor, liever schrijf ik over anderen. Maar dit moest ik (daar issie weer) even kwijt.

1 reactie op “Ik zie het maar als compliment”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *