Houdoe hè

[av_layerslider id=’1′]

[av_layerslider id=’2′]

[av_one_full first min_height=” vertical_alignment=” space=” custom_margin=” margin=’0px’ padding=’0px’ extra_classes=” border=” border_color=” radius=’0px’ background_color=” src=” background_position=’top left’ background_repeat=’no-repeat’ animation=”]

[av_heading heading=’Houdoe hè’ tag=’h1′ style=’blockquote modern-quote modern-centered’ size=” subheading_active=’subheading_below’ subheading_size=’15’ padding=’10’ color=” custom_font=” av-medium-font-size-title=” av-small-font-size-title=” av-mini-font-size-title=” av-medium-font-size=” av-small-font-size=” av-mini-font-size=” admin_preview_bg=”][/av_heading]

[av_textblock size=” font_color=” color=” av-medium-font-size=” av-small-font-size=” av-mini-font-size=” admin_preview_bg=”]

Het werd herfst en meneer kreeg te horen dat hij het einde van dit jaar waarschijnlijk niet meer ging halen. De artsen adviseerden hem om toch nog een chemokuur te proberen, die zou vermoedelijk nog voor een beetje extra tijd kunnen zorgen. En ondanks de voorspelde bijwerkingen ging meneer ervoor, hij wilde nog zo lang mogelijk van zijn jonge vrouw, zijn kinderen en een hele schaar aan kleinkinderen genieten. Hij was de spil in de familie, het centrum waar allen omheen bewogen. Hij was het bindmiddel, de gangmaker, de steun en toeverlaat van velen. In de kleine huiskamer krioelde het dan ook van allen die hem dierbaar waren toen ik bij hem op gesprek kwam. Hij wilde weten wat er allemaal voor mogelijkheden waren, “de boel” vastleggen en afspraken maken. We namen alles rustig door en bekeken zelfs hoe we de woonkamer zouden inrichten als hij daar opgebaard zou worden. Hij wilde graag thanatopraxie, een lichte balseming, dat leek hem wel mooi. Hij koos een kist uit, passend bij de kast in de kamer. Zijn vrouw kwam uit Thailand, wilde graag een satijnen binnenbekleding, de stof moest zo veel mogelijk shinen.

In de lente werd ik gebeld door hem, wat fijn dat hij nog wat bonustijd had gekregen. Hij wilde afscheid van me nemen, ze zouden hem zo in slaap komen brengen. Met het naderende einde in zicht bedacht hij dat hij toch graag wilde afzien van de lichte balseming, het voelde niet goed. “Dan doen we dat niet”, zei ik, “we doen wat goed voelt voor u.” We maakten samen andere afspraken en ik verzekerde hem dat ik deze uit zou voeren, dat hij zich daar geen zorgen over hoefde te maken.

Ik wenste hem een goede reis, naar een mooie plek, waar alles goed zou zijn voor hem, ik wenste hem van alles. En nam afscheid. Hij zei: “houdoe, hè”.

[/av_textblock]

[/av_one_full]

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *