Het verdriet van tegenovergesteld verliefd

Je kent het vast wel, dat gevoel dat je na lange tijd weer eens verliefd bent. Dat alles anders voelt, het lijkt net alsof je de hele wereld door een andere bril bekijkt, een soort van roze. Je bruist van de energie, je pakt dingen op die je oeverloos lang hebt laten liggen, omdat je er geen zin in had. Je hebt overal weer zin in, niets lijkt te veel. Met grote regelmaat voel je van alles bovenin de maagstreek. Ze noemen het vlinders, iets met noradrenaline en een neuropsychologisch proces. En wat een feest om dat te voelen. Een soort hunkerende huidhonger naar het lijf van de ander is een rode draad door de dag, lente is het, één grote lente en dat heeft geen moer met de tijd van het jaar te maken.

Afgelopen weekend was een vriendin bij me op bezoek. Haar man is 5 maanden geleden heel plotseling overleden, op veel en veel te jonge leeftijd. Voor haar voelt alles anders, zij bekijkt haar wereld door een totaal andere bril, een hele donkere. Ze sleept zich door de dagen heen, hoe knap van haar om dingen waar ze totaal geen zin in heeft toch aan te pakken, terwijl alles zo verschrikkelijk veel te veel lijkt. Ze staat voor de kledingkast van haar overleden echtgenoot, met wie ze al meer dan een kwart eeuw lief en leed deelde, en bladert met haar handen door al zijn kostuums. Ze kan hem nog ruiken al begint de geur langzaamaan te vervagen. Ze realiseert zich dat hij geen van al deze pakken ooit nog zal dragen, ook zijn schoenen niet. De huidhonger naar hem die zij dagdagelijks voelt wordt niet meer beantwoord en dat weet zij maar al te goed. Het verlangen wordt er niet minder om, de hunkering naar weleer is de rode draad door haar bestaan vandaag. En morgen weer. Het is lente, volop lente, maar voor haar voelt het als noodweer.

Waarom schrijf ik dit op? Ik was onder de indruk van haar verhaal. En ik realiseer me dat ik me er geen voorstelling van kan maken hoe dit moet voelen. Dit moet je meegemaakt hebben om te kunnen begrijpen hoe groot dit verdriet en deze pijn is. Onvoorstelbaar en ook onvoorspelbaar hoe dit proces verder loopt. Een amputatie, oncompleet zijn, niet meer heel zijn, kapot zijn. En het lijkt wel precies het tegenovergestelde van verliefd. En daar is geen woord voor. En dat is precies wat ik voel, ik heb hier geen woorden voor.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *